کامبوج و تایلند، هر دو بر مالکیت معبدی که مربوط به دوران خمر در قرن نهم تا پانزدهم است تاکید دارند. این دو کشور از نظر تاریخی خود را موظف به حفظ این معبد هزار ساله به عنوان یک بنای مذهبی، فرهنگی و تاریخی مهم برای خود می‌دانند.

جلیلی و یارانش که حضور کم رنگی را در ایام جنگ داشتند، این روزها به شدت فعال شدند و بار دیگر بازی های جناحی را از سرگرفتند.

توییت تأمل‌برانگیز ولایتی درباره “تغییر رویکردهای اجتماعی” و تحرکات دیپلماتیک لاریجانی، گمانه‌زنی‌ها درباره تغییر احتمالی در سیاست‌های داخلی و خارجی ایران را داغ کرده است. این تحولات می‌تواند نشانه‌ای از تمایل بخشی از حاکمیت به تعدیل سیاست‌ها و کاهش تنش‌های اجتماعی باشد.

یک استاد جغرافیای سیاسی می‌گوید: «احتمالا طرف ایرانی علائمی را در خصوص به تعویق افتادن فعال سازی مکانیسم ماشه دریافت کرده‌ است که البته مدت زمان این تعویق را نمی دانیم. در خبرها آمده بود ۶ ماه تا یکسال ممکن است بازگشت تحریم‌ها به تعویق بیافتد.»

احمدتوکلی تا پایان دهه ۸۰ شمایل کامل اصولگرایی بود. در کمی بیش از یک دهه پایانی عمرش البته اگرچه از اصولگرایی تغییر مسیر نداد اما سعی کرد تا یکی از پدران معنوی جریانی باشد که از دل اصولگرایی بیرون آمده بود؛ عدالتخواهی. در همین مسیر بود که شاید مهم ترین هشدار تمام زندگی اش را داد؛ هشدار به حاکمیت درباره وضعیت تهی دستان.

دور سوم گفت‌وگوهای روسیه و اوکراین در استانبول در شرایطی روز چهارشنبه ۲۳ جولای به پایان رسید که به رغم تهدیدها و فشارها علیه مسکو برای پایان دادن به جنگ و عقب نشستن از خواسته‌های حداکثری، پیشرفت قابل توجهی در روند دستیابی به صلح اتفاق نیفتاد.

فیروزآبادی با اشاره به سیاسی بودن واژه اینترنت طبقاتی گفت: «گروهی از مخالفان این طرح با واژه‌سازی «اینترنت طبقاتی» تلاش دارند خشم و مخالفت خود را نشان دهند.»

گویی شیطان بر روی پهنه خاورمیانه خیمه زده و زیر سایه سکوت کرکننده حاکمان منطقه خیال رفتن ندارد.

جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل فرصتی برای همبستگی ملی ایجاد کرد، اما رفتارهای پس از آتش‌بس، مثل اظهارات جواد لاریجانی در صداوسیما، و بازگشت کاظم صدیقی به نماز جمعه، نشان‌دهنده بی‌توجهی به این همبستگی بود. این روند همراه با تداوم فیلترینگ و پروژه‌هایی مانند عدم کفایت پزشکیان، می تواند به ناامیدی عمومی دامن زده و شکاف بین جامعه و نظام حکمرانی را عمیق‌تر کند.

یک استاد روابط بین‌الملل با اشاره به تهدید اروپا به استفاده از مکانیسم اسنپ‌بک و بازگرداندن شش قطعنامه پیشین شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه ایران می‌گوید: «بازگشت تحریم‌های بین‌المللی آثار روانی شدیدی بر بازارهای مالی بحران‌زده ایران دارد. شوک ناشی از چنین تحریم‌هایی به مراتب شدیدتر از تحریم‌های موردی و هدفمند آمریکا علیه اشخاص حقیقی یا نهادهای نظامی خاص است، چون مشروعیت بین‌المللی بیشتری دارد. »