در پرونده ایران، مسئله اساسی همین است. آیا دولت آمریکا می‌تواند محدودیت‌های داخلی خود را به انگیزه‌ای برای دستیابی به توافقی واقع‌بینانه تبدیل کند، یا تلاش برای نمایش قدرت، واشنگتن را در چرخه‌ای گرفتار خواهد کرد که در آن افزایش فشار، بدون تضمین دستیابی به نتیجه سیاسی، هزینه‌های داخلی و بین‌المللی بیشتری تولید می‌کند؟

راهبرد جدید ایالات متحده آمریکا در پرونده جنگ با ایران، از تقابل مستقیم نظامی به سمت مهار شریان‌های تجاری و تحت فشار قرار دادن شدید شرکای اقتصادی منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تغییر یافته است. با این حال، تحلیل‌گران برجسته بین‌المللی تاکید می‌کنند که این اقدامات فاقد دستاورد استراتژیک بوده و هیچ افقی برای پیروزی واشنگتن دیده نمی‌شود.

اگر دولت الف و دولت ب هیچ رابطه اقتصادی مهمی با یکدیگر نداشته باشند، قطع رابطه یا حتی درگیری نظامی ممکن است هزینه اقتصادی محدودی برای تصمیم‌گیرنده ایجاد کند. اما اگر شبکه‌ای از قراردادهای انرژی، سرمایه‌گذاری مشترک، خطوط انتقال، بنادر، بانک‌ها، شرکت‌های زنجیره تأمین، بازارهای مشترک و منافع بخش خصوصی شکل گرفته باشد، جنگ دیگر صرفاً به معنای شلیک موشک به سوی طرف مقابل نیست بلکه جنگ به معنای نابود کردن بخشی از منافع خود نیز خواهد بود.

ترامپ در دوران انتخاباتی خود بر دو وعده متناقض اما در افکار عمومی قابل جمع تکیه کرده بود، از یک سو نمایش قدرت و برخورد سخت با دشمنان آمریکا، و از سوی دیگر پرهیز از جنگ‌های طولانی و پرهزینه خارجی که در مورد ایران، همین دوگانه به یکی از نقاط آسیب‌پذیر سیاست او تبدیل شده است.

حملات ایران به پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس، آسیب‌پذیری شبکه نظامی گسترده واشنگتن در منطقه را آشکار کرده و اکنون آمریکا را در برابر یک انتخاب پرهزینه قرار داده است: میلیاردها دلار برای بازسازی پایگاه‌های آسیب‌دیده هزینه کند یا حضور نظامی خود را در خاورمیانه بازطراحی و به سمت استقرار نیروها در مناطق دورتر از ایران حرکت کند؛ تغییری که به باور برخی تحلیلگران می‌تواند پایان عملی «دکترین کارتر» و آغاز فصل تازه‌ای در راهبرد آمریکا در منطقه باشد.

اسرائیل باردیگر با یک علمیات فریب به دنبال تغییر قواعد بازی در جنگ است. مطرح شدن ترور ترامپ در شرایط فعلی چه اهمیتی دارد و سرنخ این ماجرا از کجا آغاز شده است؟ نتانیاهو می‌خواهد عملیات فریب انجام دهد یا عملیات پرچم دروغین؟

کتاب تازه منتشر شده «تغییر نظام»، نوشته دو روزنامه‌نگار با سابقه نیویورک تایمز، جزئیات مفصلی از نحوه مدیریت آمریکا در دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ در آمریکا افشا می‌کند. از تصمیم ترامپ به حمله به ایران تا واکنش او به پروند اپستین در اتاق وضعیت کاخ سفید مجموعه‌ای از افشاگری‌های مهم و تازه در این کتاب است.

استاد تاریخ دانشگاه ییل در این یادداشت با نقد تند سیاست خارجی دونالد ترامپ، توافق اخیر میان واشنگتن و تهران را یک «تسلیم محض» و تحقیر بزرگ برای آمریکا می‌داند. او استدلال می‌کند که جنگ بی‌هدف و بدون استراتژی ترامپ علیه ایران، نه تنها موقعیت خاورمیانه‌ای تهران را تقویت کرد و منابع مالی عظیمی را در اختیارش گذاشت، بلکه پوشالی بودن ادعای ترامپ در زمینه «معامله‌گری بزرگ» را نیز برملا کرد.

لیندسی نیومن، پژوهشگر برنامه آمریکا و آمریکای شمالی در اندیشکده چتم‌هاوس، به بررسی اشتباه محاسباتی فاحش دونالد ترامپ در راهبرد نظامی خود علیه ایران پرداخته‌است. نویسنده تبیین می‌کند که چگونه واشنگتن با فرض تسلیم‌سازی و تغییر رژیم در ایران، دست به یک ماجراجویی نظامی زد، اما در نهایت با مقاومت همه‌جانبه و واکنش دفاعی افقی ایران روبرو شد؛ امری که منجر به شکست استراتژیک آمریکا و پناه بردن ترامپ به یک تفاهم‌نامه شکننده برای خروج از بحران گردید.

در حالی که تحلیل رایج بر «ترس ترامپ از برچسب برجام ۲» متمرکز است، می‌توان این مسئله را نه یک ضعف روانی، بلکه یک بازی راهبردی هوشمندانه از سوی کاخ سفید تفسیر کرد اما دلایل واقعی ترس ترامپ از مقایسه با برجام اوباما چیست؟