یک استاد مطالعات منطقه‌ای در مورد جایگاه اروپا در سند امنیت ملی جدید ایالات متحده آمریکا می‌گوید: « آمریکا نه‌تنها از یکپارچگی اروپا حمایت نمی‌کند، بلکه به‌طور فعال تلاش دارد از رشد احزاب راست‌گرا و جنبش‌های ناسیونالیستی در کشورهایی مانند اتریش، مجارستان، ایتالیا، لهستان و دیگر کشورهای اروپایی حمایت کند تا از این طریق آن‌ها را از اتحادیه اروپا دور کند. در واقع، آمریکا در حال استفاده از سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» است؛ رویکردی که اصول اتحادیه اروپا را نقض می‌کند و نشان می‌دهد آمریکا دیگر اروپا را نه به‌عنوان شریک راهبردی، بلکه به‌عنوان میدان رقابت می‌بیند.»

اتحادیه اروپا و ناتو، پس از سال‌ها موضع دفاعی، به طور علنی و هماهنگ عملیات سایبری تهاجمی علیه زیرساخت‌های حیاتی نظامی روسیه، از جمله کارخانه پهپادسازی «آلابوگا» در تاتارستان، را آغاز کردند. آنچه در این هفته رخ داد، تنها یک تبادل حمله و تلافی نبود، بلکه آشکارسازی یک تغییر پارادایم استراتژیک از «بازدارندگی دفاعی» به «بازدارندگی تهاجمی» در فضای سایبری بود؛ نقطه عطفی که اروپا را به طور رسمی وارد عصر «جنگ سایه‌های دیجیتال» کرد.

هفته گذشته، اتحادیه اروپا طرحی جاه‌طلبانه برای توقف کامل خرید گاز از روسیه تا پایان ۲۰۲۷ اعلام کرد، که فشار اقتصادی بی‌سابقه‌ای بر مسکو وارد می‌کند. وال استریت ژورنال گزارش داد که این طرح، با تردیدهای واشنگتن مواجه شده، که نگران افزایش قیمت انرژی و تأثیر بر متحدان ناتو است. روسیه و اروپا چه میزان در دوئل انرژی متضرر خواهند شد؟

در حالی سه کشور اروپایی (فرانسه، آلمان و بریتانیا – E۳) مکانیسم اسنپ بک را فعال کردند و تحریم‌های پیش از برجام را احیا نمودند، که رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، آن را «نقطه عطفی در نظام عدم اشاعه» خواند. ایالات متحده، از طریق مارکو روبیو، وزیر خارجه، این اقدام را «فرصتی برای مذاکرات جدی» توصیف کرد و گفت: «ایران باید غنی‌سازی را متوقف کند تا دیپلماسی ادامه یابد.» اما انتظارات اروپا و آمریکا برای مذاکرات پس از فعال شدن اسنپ بک چیست؟

سفیر پیشین ایران در آلمان می‌گوید: «اروپایی‌ها از نقش ایران در جنگ اوکراین ناراضی‌اند، اما از سوی دیگر به همکاری آمریکا در حوزه‌های امنیتی و دفاعی نیاز دارند. همین مسئله موجب می‌شود برای حفظ این همکاری، در موضوع ایران و اسنپ‌بک فشار بیشتری وارد کنند.»

در ۱۸ و ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ایران با دو ناکامی متوالی در سازمان‌های بین‌المللی روبرو شد: تعویق پیش‌نویس قطعنامه در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برای ممنوعیت حملات به تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز، و عدم موفقیت قطعنامه پیشنهادی جمهوری کره جنوبی در شورای امنیت سازمان ملل متحد برای جلوگیری از فعال‌سازی مکانیسم اسنپ‌بک. این گزارش، ریشه‌ها و دلایل این شکست‌ها را تحلیل می‌کند.

فرانسه به‌عنوان اولین کشور گروه هفت (G۷) در ۳ مرداد ۱۴۰۴ اعلام کرد که در نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد که شهریور ماه امسال برگزار می‌شود، رسما کشور فلسطین را به رسمیت ‌خواهد شناخت و همراه با حمایت قاطع کشورهای اروپایی مانند اسپانیا، ایرلند، نروژ، و اسلوونی از راه‌حل دوکشوری، موجی از اتحاد در اروپا برای تحقق حقوق فلسطینیان ایجاد شده است. چرا اروپا برای تشکیل کشور مستقل فلسطین متحد شد؟

یک استاد جغرافیای سیاسی می‌گوید: «احتمالا طرف ایرانی علائمی را در خصوص به تعویق افتادن فعال سازی مکانیسم ماشه دریافت کرده‌ است که البته مدت زمان این تعویق را نمی دانیم. در خبرها آمده بود ۶ ماه تا یکسال ممکن است بازگشت تحریم‌ها به تعویق بیافتد.»

غیبت اروپایی ها در مذاکرات ایران و امریکا در عمان به حاشیه رانده شدن آنها منجر شده است. چه عواملی در ارتباط با ایران و امریکا به کنارگذاشته شدن اروپا منجر شد و چه پیامدهایی بر سیاست خاورمیانه خواهد داشت؟