بیست و پنج سال پس از آغاز حمله ائتلاف نظامی به رهبری ایالات متحده به افغانستان در هفتم اکتبر ۲۰۰۱، این کشور همچنان با پیامدهای سیاسی، انسانی و اجتماعی یکی از فرسایشی‌ترین جنگ‌های قرن بیست و یکم دست‌به‌گریبان است؛ کارزاری که با وعده ریشه‌کنی تروریسم و استقرار دموکراسی آغاز شد، اما دو دهه بعد با تلفات ده‌ها هزار غیرنظامی، بازگشت طالبان به اریکه قدرت، محرومیت ساختاری زنان از تحصیل و ابهام در دادخواهی قربانیان جنایات جنگی، به عنوان یک شکست تاریخی در پرونده سیاست خارجی واشنگتن به ثبت رسید.

دستور اجرایی اول دسامبر ۲۰۲۵ دولت ترامپ که با استناد به یک حادثه تیراندازی تک‌نفره، کلیه روندهای پناهندگی و صدور ویزای ویژه مهاجران (SIV) برای افغان‌ها را به حالت تعلیق درآورد و بازنگری در وضعیت حدود ۷۶,۰۰۰ افغان که از زمان خروج سال ۲۰۲۱ وارد آمریکا شده‌اند را الزامی کرد، آتش یک بحران چندوجهی را شعله‌ور ساخته است.  

سقوط مذاکرات صلح پاکستان و افغانستان در استانبول با اتهامات متقابل بر سر حمایت از تحریک طالبان پاکستان و نفوذ هند، تنش‌های مرزی را به اوج رساند. اما نقش تحریک طالبان پاکستان در بی‌ثباتی منطقه‌ای چه بود؟

سفر عباس عراقچی به افغانستان نمایانگر تقویت دیپلماسی ایران با همسایگانش بعد از تحولات سوریه است.از سوی دیگر طالبان افغانستان نیازمند همسویی با ایران برای تقویت ارتباط با جامعه بین الملل است. اما چرا در شرایط فعلی افغانستان برای دولت چهاردهم در اولویت قرار گرفته است؟