پژوهشگر روابط بین الملل معتقد است: «حمایت‌های ترکیه و آذربایجان از جریان‌های پان‌ترکیسم و پان‌آذری در داخل کشور جدی گرفته نشد. نقش پشت پرده ناتو و آمریکا در پروژه‌ی زنگزور نادیده گرفته شد و همین امر باعث سردرگمی ایران در بزنگاه‌های تصمیم‌گیری گردید.»

یک کارشناس مسائل اوراسیا می‌گوید که روس‌ها بارها نشان داده اند که در تعامل با غرب و تنظیم رابطه با امریکا، از کارت ایران و معامله با کارت ایران بسیار بهره برده اند. آنان هیچگاه، به عنوان کشوری که در نظام کنونی جهانی وجود دارد و فعالیت می‌کند، از این امکان چشم پوشی نکرده اند.

محسن جلیلوند کارشناس روابط بین الملل معتقد است که اگر مذاکره جامع و همه‌جانبه باشد، شاید دستاوردی داشته باشد. اما مذاکره برای صرفاً مذاکره‌کردن فایده‌ای ندارد. باید مذاکره کنیم تا به هدفی مشخص برسیم. به نظر من، ایران هنوز نتوانسته اهداف روشن و دقیقی برای خود تعریف کند؛ چون همیشه در موضع انفعالی و واکنشی بوده‌ایم و هیچ‌گاه در موضع فعال قرار نداشته‌ایم.

گزارش‌های اطلاعاتی آمریکا، از جمله ارزیابی آژانس اطلاعات دفاعی (DIA)، نشان می‌دهد که بمب‌های سنگرشکن GBU-57A/B MOP در حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران، از جمله فردو و نطنز، تنها چند ماه برنامه هسته‌ای ایران را به تأخیر انداخته‌ و نتوانسته‌اند آن را نابود کنند. گزارشات اطلاعاتی آمریکایی ها چه می‌گوید؟

سفیر پیشین ایران در فرانسه معتقد است: «مهم‌ترین دستاوردِ فوری مذاکره، کاهش احتمال جنگ و تثبیت آتش‌بس فعلی است. تجربه نشان داده که گفت‌وگو دست‌کم می‌تواند زمان بخرد و فضای تنش را کنترل کند؛ هرچند تضمینی برای جلوگیری کامل از درگیری نیست.» ابوالقاسم دلفی می‌گوید: «گروهی هستند که الآن به صورت انحصاری نفت را می‌برند و می‌فروشند. معلوم نیست کجا می‌برند، به چه قیمتی می‌فروشند و چقدر از درآمد آنها به اقتصاد کشور بر می‌گردند. معلوم است که اینها علاقه‌ای به مذاکره و رفع تحریم نداشته‌ باشند.»

جنگ روانی زمانی اثرگذار است که بتواند شوک ایجاد کند. اما در ایران، این شوک به سرعت به همبستگی تبدیل شد. حتی با شهادت فرماندهان عالی‌رتبه نظامی، کشور وارد آشوب نشد. بلکه مردم در میدان ماندند، آرامش خود را حفظ کردند، و نشان دادند که درک درستی از شرایط دارند.

دیپلمات پیشین ایران در انگلیس معتقد است که صدور قطعنامه در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تاثیری بر مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا نخواهد داشت.

نصرت‌الله تاجیک، سفیر پیشین ایران در اردن، می‌گوید ما نه همکاری دانشگاهی داریم، نه مراکز مطالعاتی مشترک، نه حتی تبادل جدی دانشجو. بنابراین طرح ایده کنسرسیوم در چنین شرایطی، واقع‌گرایانه نیست و بیشتر یک پروژه دانشگاهی یا نظری است تا عملیاتی.

با توجه به فشار دولت ترامپ و ایجاد حساسیت درباره ی حضور فعال چین در این منطقه می توان پیش بینی نمود که بخشی از رقابت جهانی آمریکا- چین در این منطقه خواهد بود. به نظر می رسد دوران تازه ای از رابطه ی دو سویه میان دولت های عرب این منطقه و ایالات متحده شروع شده و ادامه ی رابطه با چین مبتنی بر احتیاط خواهد بود.

جمهوری اسلامی ترجیح می‌دهد مذاکرات شلوغ نباشد. زیرا افزایش تعداد بازیگران، علاوه بر دشوار شدن هماهنگی‌ها، خطر درز اطلاعات و افزایش نفوذ بازیگران ثالث (مثل اسرائیل) را بیشتر می‌کند. از سوی دیگر برخی کشورها مانند روسیه، چین و اروپا به دلیل رقابت‌های استراتژیک ممکن است روند مذاکرات را پیچیده و مختل کنند.