تفاهم‌نامه اسلام‌آباد برای پایان جنگ میان ایران و آمریکا، هر چند توانست بعد از بیش از ۱۰۰ روز به جنگ میان ایران و متحدانش با آمریکا و متحدانش پایان دهد، اما نتوانست اصطکاک مستقیم میان تهران و واشنگتن را کاملا از بین ببرد. هم جمهوری اسلامی ایران و هم ایالات متحده آمریکا همچنان باور دارند که می‌توانند با وارد کردن ضربات نظامی به طرف مقابل، امتیازهای بیشتری بگیرند.

پایگاه تحلیلی ریسپانسیبل استیت‌کرفت با بررسی توافق مقدماتی یا تفاهم‌نامه اخیر میان دولت ترامپ و تهران، به نقد تندروهای واشنگتن (از جمله بعضی از نمایندگان و مقام‌های پیشین از حزب دموکرات) می‌پردازد که به اعطای امتیازات اقتصادی اولیه به ایران اعتراض دارند. نویسنده با تکیه بر شکست کارزار نظامی سنگین آمریکا علیه ایران و پایداری ساختار دفاعی و اهرم‌های فشار تهران (نظیر کنترل تنگه هرمز و برنامه هسته‌ای)، استدلال می‌کند که دیپلماسی جدی بدون گام‌های اعتمادساز اولیه از سوی واشنگتن غیرممکن است. او به منتقدان هشدار می‌دهد که مخالفت با این امتیازات، عملاً به معنای بازگشت به بن‌بست جنگ و سیاست شکست‌خورده «فشار حداکثری» است.

استاد دانشگاه دولتی میشیگان توافق امضاشده، حل مسائل کلیدی را به مذاکرات آینده موکول کرده است و باید آن را به عنوان اعترافی به یک بن‌بست استراتژیک قلمداد کرد.

عباس اللواتی، سردبیر بخش خاورمیانه سی‌ان‌ان در تحلیلی نوشت رهبران جدید ایران که ترامپ آنها را منطقی‌تر و کاملا معقول خوانده بود، با پذیرش ریسک بیشتر و به کارگیری اهرم نظامی، اقتصادی و منطقه‌ای ایران، در حال شکل دادن به وقایع خاورمیانه هستند.

برایان کوتالیس، پژوهشگر اندیشکده موسسه خاورمیانه معتقد است: «مسیر ترجیحی ترامپ به احتمال زیاد شامل تداوم ترکیبی از دیپلماسی اجبارآمیز و فشار اقتصادی خواهد بود تا حکومت ایران را در برابر خواسته‌های آمریکا انعطاف‌پذیرتر کند؛ پدیده‌ای که با حملات گاه‌به‌گاه برای تقویت آن تاکتیک‌های غیرنظامی و همچنین مدیریت تهدیدها علیه نیروهای آمریکایی در منطقه همراه خواهد شد. این روند همچنین ممکن است به معنای توافقی باشد که حل تمام مسائل دشوار را به آینده موکول می‌کند، درست مانند توافقی که در مورد غزه حاصل شد.»

در روز ابتدایی جنگ ائتلاف آمریکا-اسرائیل علیه ایران، خبری تلخ و تکان‌دهنده از شهر میناب در جنوب ایران منتشر شد که ابعاد تازه‌ای به این درگیری بخشید. کدام طرف جنگ مقصر بود و چه شواهدی برای اثبات قصور مقصران وجود دارد؟

روایت‌های مثبت و منفی زیادی از روند گفت‌وگوهای ایران و ایالات متحده مطرح شده است. هر دو طرف تأکید دارند «جزئیات زیادی برای بحث باقی مانده» و بحث‌ها تاکنون بر سر کلیات بوده اما در حالی که به طور طبیعی به زمان زیادی برای گفت‌وگو درباره این جزئیات و نوشتن متن یک توافق با زوایای فنی پیچیده وجود دارد، واشنگتن رویکردی را در پیش گرفته که می‌تواند به بن‌بست در دیپلماسی و آغاز یک درگیری نظامی خطرناک برای منطقه منجر شود.

سفر وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به ترکیه همزمان با تشدید تهدیدهای دونالد ترامپ علیه ایران به نظر واپسین تلاشٰ‌های دیپلماتیک برای جلوگیری از یک جنگ فاجعه‌بار و گسترده میان ایران و آمریکا است.

ایالات متحده با انتقال بیش از ۳۰ هواپیمای سوخت‌رسان KC-۱۳۵ و KC-۴۶ به خاورمیانه، از جمله پایگاه العدید در قطر، آمادگی نظامی خود را در برابر تنش‌های فزاینده با ایران افزایش داد.

مسعود زریبافان با اشاره به نگرانی ها درباره فعال شدن مکانیسم ماشه تاکید کرد: «این آمریکای وحشی و تبهکار است که باید نگران دست بر ماشه بودن نیروهای مقتدرانه  نظامی ایران باشد.»