این فقر نوین، خط برهوت مطلق نیست؛ بلکه نزول گام‌به‌گام از تراز «زیستن انسانی» به «تلاش مداوم برای بقا» است؛ جایی که حذف یک بسته پنیر پیتزا برای یک کودک، خط‌کشیدن روی خرید‌های بهداشتی اولیه یک زن، کنارگذاشتن موز و گوشت یا انصراف از اشتراک یک پلتفرم موسیقی، دیگر صرفا یک تصمیم اقتصادی ساده به شمار نمی‌رود، بلکه گواه روشن سقوط چندپله‌ای کیفیت زندگی و فرسایش تدریجی سلامت روان جامعه است.