گسترش سریع نیروهای شورای انتقالی جنوبی مورد حمایت امارات متحده عربی در استان‌های حضرموت، شبوه و المهره، همزمان با اقدام عربستان سعودی در بستن موقت حریم هوایی یمن، تنش‌های داخلی این کشور جنگ‌زده را به شدیدترین حد خود از سال ۲۰۱۹ رساند.

 بنیامین نتانیاهو طرح اشغال دائمی بخش‌هایی از غزه و ایجاد منطقه حائل در جنوب غربی سوریه را با تمرکز بر کنترل امنیتی و جلوگیری از تهدیدات اعلام کرد.  اعلام نتانیاهو برای ماندن دائمی اسرائیل در قنیطره و درعا چه معنایی دارد؟

هیچ قدرت بزرگی برای منافع راهبردی بلندمدت آمریکا به اندازه‌ی هند حیاتی نیست. هند تنها کشوری است که جمعیت و موقعیت جغرافیایی و قدرت نظامی و از جمله تسلیحات هسته‌ای کافی برای به چالش کشیدن تلاش‌های چین برای سلطه بر آسیا و جایگزینی ایالات متحده به عنوان قدرت یکه‌تاز جهانی را دارد.

یک استاد مطالعات منطقه‌ای در مورد جایگاه اروپا در سند امنیت ملی جدید ایالات متحده آمریکا می‌گوید: « آمریکا نه‌تنها از یکپارچگی اروپا حمایت نمی‌کند، بلکه به‌طور فعال تلاش دارد از رشد احزاب راست‌گرا و جنبش‌های ناسیونالیستی در کشورهایی مانند اتریش، مجارستان، ایتالیا، لهستان و دیگر کشورهای اروپایی حمایت کند تا از این طریق آن‌ها را از اتحادیه اروپا دور کند. در واقع، آمریکا در حال استفاده از سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» است؛ رویکردی که اصول اتحادیه اروپا را نقض می‌کند و نشان می‌دهد آمریکا دیگر اروپا را نه به‌عنوان شریک راهبردی، بلکه به‌عنوان میدان رقابت می‌بیند.»

هشدار صریح ولادیمیر پوتین خطاب به اروپا—«اگر جنگ بخواهید، ما آماده‌ایم»—را می‌توان نقطه اوج یک رشته تهدیدهای فزاینده کرملین از زمان تهاجم تمام‌عیار به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ دانست. این سخن، که همراه با تهدید صریح هدف‌گیری «تانکرهای کشورهای کمک‌کننده به اوکراین» بیان شد، مرزهای جنگ کنونی را به طور بالقوه گسترش می‌دهد. اما پرسش حیاتی این است: آیا این هشدار، نشان‌دهنده قصد واقعی روسیه برای درگیر شدن مستقیم با ناتو است، یا ابزاری برای تحمیل خستگی و تردید بر متحدان کی‌یف؟ 

الگوی لیبی برای تغییر رژیم بدون اعزام نیروی زمینی و با تکیه بر قدرت هوایی و دریایی حمایت غیرمستقیم از نیروهای ضدقذافی را دنبال می‌کرد. مرحله‌ نخست این مداخله‌ شش‌ماهه شامل صدها سورتی پرواز و شلیک موشک‌های تاماهاوک از شناورهای آمریکایی و متحدان بود.

در آستانه سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر، سمپوزیومی در دانشگاه تهران با نقدی بی‌سابقه و دو سویه، هم سازوکارهای داخلی و هم ساختارهای بین‌المللی حقوق بشر را به چالش کشید. حقوقدانان و دیپلمات‌های حاضر با هشدار درباره «جرم دولتی» ناشی از تفسیرهای نامشخص قانونی در داخل و تشریح «سقوط نظم بین‌الملل» به سمت «صلح از طریق زور» در خارج، بحرانی چندلایه را ترسیم کردند. در میان این نقدها، راه‌حل‌هایی از «دیالوگ فنی ماده‌به‌ماده» با نهادهای جهانی تا «بازگشت رادیکال به یک معاهده واحد حداقلی» پیشنهاد شد، در حالی که هشدارهای جدی درباره چالش بزرگ آینده، «هوش مصنوعی»، و لزوم تمرکز بر «عدالت کیفری داخلی» به عنوان پایه هر دفاعی بین‌المللی، گوشزد شد.

انتشار نتایج نظرسنجی مؤسسه YouGov در دوم دسامبر ۲۰۲۵، که حاکی از دیدگاه ۴۸ درصدی شهروندان ۱۲ کشور اروپایی مبنی بر دشمن‌پنداری دونالد ترامپ است، صرفاً یک سنجش افکار عمومی نبود، بلکه تجلی عینی یک بحران ژرف اعتماد در قلب ناتو و رابطه فراآتلانتیک محسوب می‌شود.

بهرام امیراحمدیان، کارشناس مسائل اوراسیا گفت: «آقای پزشکیان و هیئت همراه باید درباره همین مسائل گفت‌وگو کنند. معمولاً روسای کمیسیون‌های مشترک همکاری اقتصادی نیز همراه هیئت‌ها حضور دارند، اما بهتر است-همان‌طور که در ترکیه و برخی کشورها مرسوم است-فعالان اقتصادی، مثل اعضای اتاق بازرگانی، نیز همراه باشند و حتی کمتر از مأموران دولتی استفاده شود، مگر در موارد ضروری. این فعالان اقتصادی حاضرند هزینه سفر را خودشان بپردازند و حتی بخشی از هزینه‌های دولت در چنین سفرهایی را تقبل کنند.»

دستور اجرایی اول دسامبر ۲۰۲۵ دولت ترامپ که با استناد به یک حادثه تیراندازی تک‌نفره، کلیه روندهای پناهندگی و صدور ویزای ویژه مهاجران (SIV) برای افغان‌ها را به حالت تعلیق درآورد و بازنگری در وضعیت حدود ۷۶,۰۰۰ افغان که از زمان خروج سال ۲۰۲۱ وارد آمریکا شده‌اند را الزامی کرد، آتش یک بحران چندوجهی را شعله‌ور ساخته است.