جنگِ هرمز، کشورهای شورای همکاری را در موقعیتی قرار داده است که ناگزیر به همکاریِ بیشتر با یکدیگر و با بازیگرانِ بین‌المللی برای تأمینِ امنیتِ تجارتِ خود هستند. همکاریِ عربستان و قطر، ورودِ امارات به بنادرِ کلیدی، و توسعهٔ کریدورِ شارجه-عمان، همگی نشانه‌هایی از یک همگراییِ اجباری اما واقعی در منطقه هستند.

وسواس لفظی و عملی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا برای تصرف یا نابودی جزیره خارک به‌عنوان شریان اصلی صادرات نفت ایران، بار دیگر در قالب ویدئویی ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی که در حساب کاربری او در شبکه اجتماعی تروت سوشیال منتشر شد، به نمایش گذاشته‌شد. اما ترامپ چرا تا این اندازه نسبت به تصرف خارک حساس است و دائم در این مورد لاف‌زنی می‌کند؟

اعطای امتیاز بهره‌برداری ۱۰۰ ساله از ۱۷ میدان نفتی بزرگ ونزوئلا به یک کنسرسیوم آمریکایی، تمرکز اصلی سیاست خارجی واشنگتن را از تغییر ساختار سیاسی به سمت تضمین امنیت انرژی و حاکمیت بر منابع هیدروکربنی معطوف کرده است.

اگر دولت الف و دولت ب هیچ رابطه اقتصادی مهمی با یکدیگر نداشته باشند، قطع رابطه یا حتی درگیری نظامی ممکن است هزینه اقتصادی محدودی برای تصمیم‌گیرنده ایجاد کند. اما اگر شبکه‌ای از قراردادهای انرژی، سرمایه‌گذاری مشترک، خطوط انتقال، بنادر، بانک‌ها، شرکت‌های زنجیره تأمین، بازارهای مشترک و منافع بخش خصوصی شکل گرفته باشد، جنگ دیگر صرفاً به معنای شلیک موشک به سوی طرف مقابل نیست بلکه جنگ به معنای نابود کردن بخشی از منافع خود نیز خواهد بود.

جمال ابراهیم حیدر و سید محمد کریمی در پراجکت سیندیکیت می‌نویسند: مدافعان تحریم‌های مالی همه‌جانبه علیه کشورهایی مانند ایران و روسیه همواره ادعا می‌کنند که تحمیل رنج بر مردم، ابزاری مشروع و قابل دفاع برای اعمال فشار بر حکومت‌های هدف است؛ اما شواهد تحلیلی نشان می‌دهد که اگرچه این اقدامات رنج‌های بسیار گسترده‌ای را بر جمعیت غیرنظامی وارد می‌سازد، اما این فشارهای معیشتی تقریباً هرگز به تغییرات سیاسی مورد انتظار منجر نمی‌شود.

ترامپ در دوران انتخاباتی خود بر دو وعده متناقض اما در افکار عمومی قابل جمع تکیه کرده بود، از یک سو نمایش قدرت و برخورد سخت با دشمنان آمریکا، و از سوی دیگر پرهیز از جنگ‌های طولانی و پرهزینه خارجی که در مورد ایران، همین دوگانه به یکی از نقاط آسیب‌پذیر سیاست او تبدیل شده است.

جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران که ۹ اسفند آغاز شد، قرار بود از نگاه طراحان آن با یک حمله گسترده، توان نظامی و هسته‌ای ایران را درهم بشکند و تهران را به پذیرش خواسته‌های واشنگتن وادار کند، اما شش ماه بعد نه‌تنها به پایان نرسیده، بلکه به بن‌بستی فرسایشی در میدان نظامی، تنگه هرمز و عرصه دیپلماسی تبدیل شده است. گزارش تازه وال‌استریت ژورنال نشان می‌دهد ترامپ پیش از آغاز جنگ درباره پیامدهایی چون بسته شدن هرمز، تشدید تهدید هسته‌ای ایران و هزینه‌های نظامی و سیاسی در آمریکا هشدار دریافت کرده بود؛ با این حال، این هشدارها مانع آغاز حمله نشد.

دونالد ترامپ پس از آنکه اقدام نظامی نتوانست اهداف موردنظر واشنگتن را محقق کند، دوباره به سراغ تحریم‌های اقتصادی رفته است؛ اما این بار برای به زانو درآوردن اقتصاد ایران به کشوری نیاز دارد که نمی‌خواهد با آن وارد یک رویارویی مستقیم شود: چین، بزرگ‌ترین خریدار نفت ایران.

سفر ارشدترین مقام نظامی پاکستان به تهران نشان‌دهنده کوشش مداوم اسلام‌آباد برای جلوگیری از گسترش بیش از پیش درگیری‌ها و فعال نگه داشتن کانال‌های ارتباطی امنیتی میان طرفین بحران است.

حملات ایران به پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس، آسیب‌پذیری شبکه نظامی گسترده واشنگتن در منطقه را آشکار کرده و اکنون آمریکا را در برابر یک انتخاب پرهزینه قرار داده است: میلیاردها دلار برای بازسازی پایگاه‌های آسیب‌دیده هزینه کند یا حضور نظامی خود را در خاورمیانه بازطراحی و به سمت استقرار نیروها در مناطق دورتر از ایران حرکت کند؛ تغییری که به باور برخی تحلیلگران می‌تواند پایان عملی «دکترین کارتر» و آغاز فصل تازه‌ای در راهبرد آمریکا در منطقه باشد.