ترامپ اهرم‌های لازم برای اجرای طرح خود در غزه را در اختیار دارد؛ نتانیاهو روی این حساب کرده که رئیس‌جمهور آمریکا اراده سیاسی لازم برای استفاده از آنها را ندارد.

تاریخچه پیمان‌های دفاعی در خاورمیانه نشان می‌دهد که این توافقات عمدتاً در پاسخ به تهدیدات امنیتی مشترک شکل گرفته‌اند، اما همواره با چالش‌هایی نظیر فقدان درک مشترک از تهدید، ضعف مشروعیت سیاسی و استفاده ابزاری کشورها از این پیمان‌ها برای بیشینه‌سازی قدرت خود مواجه بوده‌اند . با این حال، تحولات اخیر، به‌ویژه از سال ۲۰۱۰ به این سو، نشان از تغییر الگوی پیمان‌های دفاعی در منطقه دارد.

فایننشیال تایمز در گزارشی فرآیند تبدیل شدن امارات متحده عربی را از یک تهدید امنیت ملی به یک متحد استراتژیک برای ترامپ بررسی کرده‌است. این سوال که چگونه امارات متحده عربی به رغم تعامل مالی گسترده با ایران توانسته‌است از زیر تیغ تحریم‌های آمریکا بگریزد، به استراتژی تبلیغاتی و روابط عمومی بر می‌گردد که دو دهه پیش محمد بن زاید، ولیعهد وقت و رئیس کنونی امارات برای اصلاح دیدگاه سیاستمداران آمریکایی نسبت به امارات متحده عربی در پیش گرفت. بر اساس منابع موجود امارات در طول یک دهه گذشته ۲۷۰ میلیارد دلار برای لابی در واشنگتن به صورت علنی هزینه کرده‌است و سرمایه‌های کلانی در اختیار اندیشکده‌های برجسته واشنگتن قرار داده و حتی در کسب و کارهای خانوادگی دونالد ترامپ هم سرمایه‌گذاری کرده‌است.

ایران پس از سال‌ها بار دیگر در آستانه تعیین تکلیف کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر قرار گرفته است؛ اما در حالی که دولت چهاردهم لایحه کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر را با فوریت تصویب و برای طی مراحل قانونی به مجلس ارسال کرده، روایت محمدجواد ظریف از مذاکرات این سند نشان می‌دهد که وزیر خارجه وقت، تصویب کنوانسیون را پیش از تعیین خط مبدأ ایران، به صلاح نمی‌دانست و حتی تصویب آن را اهرمی برای گرفتن تضمین درباره خط مبدأ می‌دانست.

تحلیل‌گر مسائل بین‌الملل در گفت‌وگو با خبرآنلاین گفت: «ما باید آماده یک کشمکش بلندمدت با آمریکا باشیم. می‌گویم کشمکش، از این جهت که ممکن است جنگ پرشدت و بمباران‌های همیشگی نباشد، اما یک تقابل بلندمدت با آمریکا و اسرائیل خواهیم داشت. این بخشی از آنارشی بین‌المللی است. آنچه در اوکراین، ایران، خلیج فارس و احتمالاً تنگه تایوان می‌بینیم، نقاط ملتهب ژئوپلیتیکی در جهان معاصر هستند که به گمان من تا نزدیک به یک دهه آینده در اشکال مختلف (نه الزاماً صدای بمب) ادامه خواهند داشت تا یک توازن بین‌المللی تازه شکل بگیرد؛ مگر اتفاقات غیرمترقبه در آمریکا، روسیه یا چین این تعادل را برهم بزند.»

پس از ماه‌ها رایزنی‌های پشت پرده، به نوشته رسانه‌ها قرار است امروز در مکه رهبران عربستان، ترکیه و پاکستان یک پیمان دفاعی مشترک را امضا کنند که مهم‌ترین تحول دفاعی و نظامی منطقه در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. هنوز جزئیات زیادی از محتوای این پیمان دفاعی منتشر نشده‌است، اما به نظر می‌رسد که امضا این توافق مشترک واکنشی به تحولات اخیر پس از حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، واکنش‌های دفاعی ایران و ناتوانی آمریکا در دفاع از کشورهای جنوب خلیج فارس، به ویژه عربستان سعودی باشد.

ظریف می‌گوید فرصت ایجادشده پس از جنگ موقتی است و ایران باید با دیپلماسی فعال، مدیریت تنش با آمریکا و بهره‌گیری هوشمندانه از اهرم‌هایی مانند تنگه هرمز، این فرصت را به یک توافق پایدار و دستاوردی راهبردی تبدیل کند.

تناقض میان روایت آمریکایی و روایت ایرانی از مذاکرات، نه یک اختلاف صوری بلکه بازتاب دو منطق متفاوت از مشروعیت است که از یک سو، مشروعیت مبتنی بر کارآمدی و مدیریت افکار عمومی و در سوی دیگر، مشروعیت مبتنی بر اصالت و پرهیز از مماشات را بازنمایی می‌کند.  

پژوهشگر ارشد اندیشکده چتم‌هاوس می‌نویسد: « نتانیاهو که از محدودیتهای اعمال شده توسط آمریکا بر عملیاتهای اسرائیل در لبنان و سوریه ناراحت و دلخور است، به دنبال آن خواهد بود که استقلال خود از ترامپ را به رخ رای‌دهندگان و منتقدانش بکشد، به ویژه در مورد موضوع برجسته و حساس غزه.»

امیرعلی ابوالفتح کارشناس مسائل آمریکا در گفتگو با خبرآنلاین اظهار داشت: آمریکایی‌ها اساساً به نوع رژیم یا شکل حکومت در ایران اهمیتی نمی‌دهند. از نگاه آن‌ها، تفاوتی ندارد که در ایران شاه حکومت کند یا روحانی، تاج بر سر کار باشد یا عمامه. آنچه برای ایالات متحده اهمیت دارد، تبعیت ایران از نظم مورد نظر آمریکاست.